این دو نفر


دوست‌یابی از طریق زبان‌شناسی

شنبه ۱۳۸٩/٥/٩

چند روز پیش ای‌میلی از طرف یکی از استادهای دانشکده به من رسید که در آن من دعوت شده بودم به یکی از این وب‌سایت‌های شبکه‌های اجتماعی و دوست‌یابی. من هم برای این که مبادا درخواست ایشان را برای اضافه شدن به لیست دوستان‌شان رد کنم و این بی‌ادبی باشد، وارد آن وب‌سایت شدم و در بدو ورود حساب کاربری گوگل خود را ناشیانه وارد کردم.

بعد از مدتی از دوستانم شنیدم که از طرف من دعوت‌نامه‌هایی برای عضویت در فلان وب‌سایت دریافت کرده‌اند! گویا وب‌سایت مذکور وارد جی‌میل من شده و برای افرادی که در کتاب‌آدرس من بوده‌اند دعوت‌نامه فرستاده! (بعید نیست این ای‌میل به همین ترتیب هم برای خودم فرستاده شده بوده!) این ماجرا اگر چه از نظر من سواستفاده از ناشیگری افرادی همچون من بوده و از نظر اخلاقی آن را نادرست می‌دانم اما واکنش افرادی که من را نمی‌شناختند و ای‌میل را دریافت کرده بودند برایم جالب بود:

گفت و گوی شماره یک:

الف: ؟Man shoma ro mishnasam

من: سلام بر شما، اگر از طرف دسکتاپ دیتینگ یا یه همچین چیزی برای شما دعوت‌نامه فرستاده شده من بسیار بسیار عذرخواهی می‌کنم. این وب‌سایت به ای‌میل من دسترسی پیدا کرده و از طرف من برای تمام آدرس‌های موجود در ای‌میلم دعوت‌نامه فرستاده! به هر حال اگر چه من از این کارشون بی‌اطلاع بودم و خودم به این اتفاق معترضم اما از شما دوباره عذرخواهی می‌کنم.

الف:

Bale az tarafe desktopdating bood.

eshkal nadare faghat man kheili fekr kardam ke shoma ki hastin!! chon esmetoon ashna bood, chand sal iran naboodam, esme kheili doostan ro faramoosh kardam.

shoma iran hastin? farsi toon zibast.

من: بله من در ایران هستم. از تعریف تون تشکر می کنم.

الف:

Khahesh mikonam.

Man baraye mamooriate kari az France oomadam Iran.

shayad yekhorde normal nabashe vali age mayel bashid mitoonim sham ro baham sarf konim dar yeki az restooran haye tehran. khoshhal misham.

من: ...

گفت و گوی شماره دو:

ب: I received your invitation. What should I do?

من: just delete the email!

or u can open it and enter your user and pass and then it send email for all adreses in your adres book automatically

ب:Ok. I delete it.

Excuse me, do you have an evidence of English?

من: یعنی چی؟

ب:  TOEFL or...

من: نه

ب: اسپیکینگتون خوب هست؟

من: بد نیست

ولی خوب هم نیست

ب: I am trying to improve my Speaking. Can we have work together?

من: ...

پووووففففففف

 

یک دانشگاه شریف

دوشنبه ۱۳۸٩/٥/٤

این جا اتاق 130 دانشکده‌ی فیزیک دانشگاه صنعتی شریف است، واقع در انتهای راهروی طبقه‌ی اول. در حال حاضر فقط هشت دانشجوی دکترا در این اتاق سکونت دارند، اما به امید خدا از ابتدای مهر چندین نفر دیگر به جمعیت اتاق اضافه خواهند شد. این جمعیت اضافه، میز تحریر نخواهند داشت و به ناچار باید به صورت اشتراکی از میزهای سایرین استفاده کنند. همچنین این افراد کمد هم ندارند، پس باید وسایل خود را هر روز بیاورند و ببرند، یا این که کنجی از اتاق را انتخاب کنند و کتاب و دفترشان را آن‌جا بگذارند. که در این صورت باید هر شب و هر روز دعا کنند که مبادا مستخدم زحمت‌کش، وسایل‌شان را به عنوان آشغال تلقی کند و آن‌ها را نابود سازند! البته مسأله‌ی نداشتن میز و کمد چندان هم عجیب نیست. معمولاً دانش‌جویان تازه‌وارد باید در ابتدا قدری سختی بکشند که وقتی میزدار و کمددار شدند بسیار شکرگزار این نعمت‌ها شوند.

اتاق 130 مثل همه‌ی مکعب‌مستطیل‌های دنیا، شش وجه دارد، بالا، پایین، جلو، عقب، چپ و راست. از این شش وجه، یکی جنوبی است و یکی غربی. می‌دانیم که در کشور ایران اضلاع جنوبی و غربی یک ساختمان، مدت زمان زیادی مقابل جهت خورشید قرار دارند. همین باعث می‌شود که دمای هوای اتاق در تابستان بالاتر از دمای معمول در سایر اتاق‌های ساختمان باشد. این مشکل نیز البته دیگر جزئی از تاریخ دانشکده‌ی فیزیک شده است! فیزیک‌دان‌های این دانشکده گویا فقط می‌توانند معادله‌های دشوار فیزیک را حل کنند و نظریه‌پردازی‌های آن‌چنانی بکنند، اما در عملی کردن ایده‌هایی که گاهی بسیار ساده به نظر می‌رسند، بازمی‌مانند! ساکنین این اتاق از حداقل سه سال پیش، یعنی از زمانی که خود من شخصاً درگیر این مسآله بودم، تا به امروز انواع روش‌های شفاهی و کتبی و ای‌میلی را برای انتقال این مشکل به مسؤولین دانشکده امتحان کرده‌اند اما تا به این لحظه، علی‌رغم قول‌ها و وعده‌ها، هنوز کوچک‌ترین تغییری در وضعیت هوای اتاق به وجود نیامده است. حالا مشکل دقیقاً کجای کار است که آن را از ما، ساکنین 130، پنهان می‌کنند، خدا می‌داند! بگذریم...

اما جدای از فضای محدود برای دانش‌جویان تازه‌وارد و دمای غیرقابل‌تحمل اتاق 130، سیستم اینترنت بی‌سیم دانشکده مشکلی دارد و هر چند دقیقه یک بار قطع می‌شود و دوباره وصل می‌شود. انگار که می‌خواهد یادآوری کند که اینترنت چه نعمت بزرگی است و وقتی که هست باید بسیار بسیار قدردان و شکرگزار وجودش باشیم.

خلاصه این‌که این دانشگاه ِ خیلی شریف که خودش استانداردها را تعریف می‌کند، از استانداردهای بسیار بالایی برخوردار است! شما خواننده‌ی محترم، اگر در دانشگاهی در ایران مشغول به تحصیل هستید و در آن‌جا کمد، کولر و اینترنت دارید بدانید که امکانات شما خیلی بالاتر از استانداردهاست. خوش به حالتان ...