بزرگ‌شده در آلمان

از دیروز یه دانشجوی جدید وارد اتاق محل کارم شده که از آلمان اومده و قراره که شش ماه این‌جا بمونه. بنده خدا امروز نشسته و تمام آپشن‌های مختلف رو برای حمل و نقل در لیسبون پیدا کرده. با چنان دقت و پشتکاری از همکار پرتغالی در مورد مسیرها و قیمت‌ها می‌پرسه که انگار داره در مورد چه مسأله‌ی مهمی حرف می‌زنه. در مورد حالت‌های مختلف بحث می‌کنه، مثال می‌زنه، تکرار می‌کنه... .

دلم سوخت براش به خدا! یه عمر این طوری زندگی کرده بوده. حالا باورش نمی‌شه که این‌جا توی لیسبون با یه کارت ساده‌ی مقوایی که به راحتی شارژ می‌شه، آدم می‌تونه همه چی سوار شه و در هر جهتی هم که بخواد می‌تونه حرکت کنه. اگرم کارتت شارژ نداشته باشه، دستگاه به جای لامپ سبز، لامپ قرمز رو برات روشن می‌کنه و اصلا در باز نمی‌شه که بری تو. اگه در باز بشه و بتونی بری داخل هم دیگه خیالت راحته که تو مجاز هستی. دیگه منتظر نیستی کسی بیاد دستگیرت کنه که کارتت رو نشون بده.

پرتغالی‌ها حال و حوصله‌ی فکر کردن به این چیزای دست و پا گیر رو ندارند. همه چیز باید ساده‌ترین حالت ممکن باشه. بدون هر گونه استرس!

حالا همه با هم: زنده باد پرتغااااال....

 

/ 2 نظر / 6 بازدید
تکینه

ظاهرا از پرتغالی ها خوشت اومده نری یهو زن یه پرتغالی بشی هاااا

محمود

واقعآ زنده باد پرتغال.