اندوه انسان بودن

من بنا به دلایلی متاسفانه مجبور شدم یکی از یادداشت‌های این منزلگاه را حذف کنم. بدین وسیله از تمامی کسانی که شاید روزی در آینده به دنبال آن یادداشت به این منزلگاه بیایند و پیدایش نکنند، عذرخواهی می‌کنم. اما در این‌جا لازم می‌دانم مطلبی را بگویم برای آن دسته افرادی که من را مجبور به این کار کردند. هر چند بعید می‌دانم که اصلا شنیدن این حرف‌ها برایشان اهمیتی داشته باشد.

هدف این‌دونفر از وبلاگ نوشتن، حل کردن دغدغه‌های بسیار شخصی است. ما نه تبلیغ‌کننده‌ی تفکر خاصی هستیم و نه با تفکر خاصی دشمنی داریم. بیش‌تر از پنج سال است که از عمر این منزلگاه می‌گذرد و در این مدت این‌دونفر بیش‌تر از چهارصد یادداشت در این‌جا منتشر کرده‌اند. اگر به آرشیو آن نگاه کنید متوجه خواهید شد که بسیاری از یادداشت‌های نوشته شده به مسایلی می‌پردازند که اولا جنبه‌ی بسیار شخصی دارند و ثانیا با دیدگاه انتقادی نوشته شده‌اند و در جستجوی جوابی برای یک سؤال یا سردرگمی هستند. و البته یادداشت‌های این‌دونفر آنقدر با محافظه‌کاری نوشته شده‌اند که این منزلگاه توانسته تا به امروز به عنوان یک وبلاگ شخصی، بدون اینکه دسترسی به آن در ایران فیلتر شود، به کارش ادامه دهد.

این‌دونفر معتقدند که تنها راه پیشرفت جامعه‌ی ما «گفتگو» است. ما در این منزلگاه «نقد کردن و نقد شدن» را تمرین می‌کنیم و حقیقتا ایمان داریم که نجات و سعادت واقعی برای همه‌ی ما تنها با کنار گذاشتن تهدید و از طریق شنیدن صدای دیگران محقق خواهد شد. معتقدیم که بایکوت کردن اندیشه و اعتقاد (هر اندیشه و اعتقادی و در هر ابعادی) هرگز به معنای از بین بردن و نابود کردن آن نیست. ما انسان هستیم* و هرگز از فکر کردن و به دنبال جواب گشتن و اعتقاد داشتن به راهی که درست‌ترین یافتیمش، دست نمی‌کشیم مگر اینکه به درستی راهی جدیدتر ایمان پیدا کنیم و برای ایجاد چنین اعتمادی لازم است که سخن مخالف خود را بشنویم و آن‌ها نیز متقابلا سخن ما را بشنوند، نه این که به دنبال حذف صدای مخالف باشیم و باشند.

و امیدواریم که خداوند به ما بهترین‌ها را عطا فرماید. آمین...

* حداقل داریم تمام سعی‌مان را می‌کنیم که باشیم!

/ 7 نظر / 23 بازدید
علیرضا

باز خوبه داستان با حذف یه یادداشت حل شد! با خمپاره نزدن خودت یا فرنوش رو حذف کنند!!! جای تشکر و سپاس داره!

ای بابا

هنا

نمیدونم چرا گودر به روز شدن وبلاگ شما رو برای من نشون نمیده. من یادداشت رو نخوندم ولی متاسفم. برای تمام خمپاره های زبانی و انسانی...

هنا

زهرا جان به کامنتت پاسخ دادم.

فکوری

من هم متاسفانه یه سه هفته ای نت نداشتم، گویا مطلبی رو از دست دادم...در هر حال حرف حق زمانی خودش رو نشون میده که همه ی حرف ها شنیده بشند. راستی، ممنون میشم سری به وبلاگم بزنید و مطلب اخیرم رو بخونید، مطلبیه با رگه هایی از فیزیک. با رمق باشید!

واه واه واه

امین مینتننس

احسنت