داستان یک شهر، پرده‌ی آخر

داستان شاید تکراری باشه، اما تعریف کردن دوباره‌اش برای من هنوز هم شیرینه، برای من که هنوز عاشق دونه دونه کاشی‌ها و سنگفرش‌های این شهر سبزم. هنوز هم عاشق لحظه‌های فرود هواپیما توی فرودگاه این شهرم، وقتی که پل یازده کیلومتری «واشکو دا گاما» روی دهانه‌ی گشاد رود تژو کم‌کم از دور پیدا می‌شه و کنارش برج‌های دوقلوی اورینته و بعدش ساختمون آکواریوم. باند فرودگاه از پنجره‌ی سمت چپ هواپیما پیداست اما اول یه دور شهر رو طواف می‌کنیم و بعد روی زمین می‌شینیم. و چقدر هیجان داره پرواز کردن روی اقیانوس، بالای سر مرغ‌های دریایی، وقتی که هواپیما داره برای فرود، به سرعت ارتفاع کم می‌کنه و هم‌زمان دور هم می‌زنه. حالا حضرت مسیح از پنجره‌ی سمت راست هواپیما دیده می‌شه و سلام می‌کنه. بالای پل ۲۵ اپریل چرخ‌های هواپیما باز می‌شن و تکون‌های ناگهانی به خاطر بادهای شدید و همیشگی لیسبون، کم‌کم دل و روده‌ی آدم رو میارن توی دهنش!

این‌جا، لیسبون! بهشت من! شهری که توی خیابون‌هاش نخل و نارنج و زیتون داره، مثل سرزمین سبز خودم. دفعه‌های پیش هر وقت بعد از مدتی می‌رفتم تهران، روز اول دلم می‌خواست همه جا برم و همه چیزایی که مشتاق دیدن‌شون بودم رو ببینم. ولع این کار همون روز اول آدم رو شدیداً می‌گیره. حالا روز اول لیسبون هم برای من همین‌طوری شده. یه بلیت بیست و چهار ساعته‌ی مترو و اتوبوس خریدم و راه افتادم. فرداش که اعتبار بلیت تموم شد باور نمی‌شدم تازه دیروز اومدم! حس می‌کردم حداقل ده روزه که این‌جا هستم، از بس که همه جا رفته بودم و همه چیزایی که دلتنگ‌شون بودم رو دیده بودم. خیالم راحت شد که همه چی سر جاشه، اما گویا دامنه‌ی تورم به این‌جا هم رسیده. یادمه اولین روزی که من اومدم لیسبون بلیت مترو ۸۵ سنت بود و حالا شده ۱.۴ یورو. برنج باسماتی اون موقع کیلویی ۱.۲ بود و حالا ۱.۷ یورو. اما هنوز هم می‌شه با فقط پنج یورو بهترین ناهار دنیا رو خورد: برنج پرتغالی و ماهی دورادا همراه با سالاد فصل با سرکه و روغن زیتون فراوان. و مردم هنوز شاد هستند و دخترها هنوز زیبا، یکی از یکی زیباتر! آدم تعجب می‌کنه از این طیف وسیع رنگ و طرح چهره و اندام آدم‌ها در کنار هم. از سیاه مو فرفری گرفته تا سفید مو طلایی و این وسط هم گذار کاملاً پیوسته است. نتیجه‌اش می‌شه این‌که هر آدمی با هر رنگ و قیافه‌ای توی این طیف جا می‌گیره و هیچ‌کس این‌جا غریبه به نظر نمیاد.*

حالا من تا بهار آینده به طور قانونی اجازه‌ی اقامت و کار در پرتغال رو دارم اما چند روز دیگه باید از این‌جا برم. این بار دیگه تمام کارهای باقیمونده رو تموم می‌کنم طوری که هیچ بهانه‌ای برای برگشتن به این‌جا نداشته باشم. آخرین کاغذهای اداری رو هم امضا می‌کنم و کلید اتاقم رو به منشی‌مون تحویل می‌دم.

و یگانه‌ترین شهر دنیا رو به دست آفتاب و آب و باد می‌سپارم، باشد که تا ابد غرق نور و باران و رقص باقی بمونه...

* فقط چشم‌بادومی‌ها رو استثناء می‌کنم البته! اما بقیه مردم دنیا شامل آسیای غربی، اروپا، آفریقا و آمریکا (شمالی و جنوبی) همه بدون اغراق توی طیفی که گفتم می‌گنجند.

/ 0 نظر / 29 بازدید