ملتی به رنگ پرتغال

چند روز پیش، داشتم از آلمان به پرتغال عزیزم برمی‌گشتم. موقع فرود هواپیما در فرودگاه لیسبون، شب بود. من هم مثل همیشه کنار پنجره‌ی هواپیما نشسته بودم و از تماشای لیسبون زیبا در شب لذت می‌بردم. اما با توجه به تجربه‌های قبلی‌ای که موقع فرود هواپیما در فرودگاه لیسبون داشتم، یه هو احساس کردم که ما خیلی نزدیک به زمین هستیم و تا کم‌تر از یک دقیقه دیگه توی فرودگاه خواهیم بود، اما سرعت هواپیما به نظر خیلی خیلی زیادتر از حالت فرود می‌اومد! یه هو تکون‌های شدیدی شروع شد و با هر بار تکون خوردن و از جا پریدن، صدای جیغ خفیفی از مسافرین (خانم‌ها) به گوش می‌رسید. کم‌کم با نزدیک شدن به باند، همهمه‌ای بین مسافرین بالا گرفت و به محض این که هواپیما با شدتی باورنکردنی به زمین کوبیده شد، صدای کف زدن و سوت زدن مسافرین به هوا رفت! همگی شاد و خوشحال از این تجربه‌ی نه چندان خوشایند، با لودگی مخصوص پرتغالی جماعت، شروع کردند به تشویق خلبان آلمانی! کسی عصبانی به نظر نمی‌رسید و کسی پرخاش نمی‌کرد. بعد از تشویق، همه‌ی مسافرین دوباره به آرامش پرتغالی خودشون برگشتند و بعد از توقف هواپیما، خیلی عادی و مثل همیشه از هواپیما پیاده شدند.

زنده باد این روحیه‌ی پرتغالی‌ها که حتی از بحران هم برای خودشون تفریح می‌سازند! زنده باد...

/ 1 نظر / 22 بازدید
امین

واقعا نکته جالبی بود یکم برای ما ایرانی ها یا بهتر بگم ما ایرادی ها که از صبح تا شب از زمین و زمان ایراد می گیریم عجیب بنظر میاد ولی در کل از این مرام خوشم اومد کاش ما هم یکم خودمونو به این نوع مرام نزدیک کنیم تا زندگی زیبا تری را تجربه کنیم